چربی شکمی محرک کلیدی سرطان در زنان یائسه
بر طبق یک تحقیق جدید، توزیع چربی در قسمت تنه، اهمیت بیشتری نسبت به وزن بدن در ارزیابی خطر ابتلا به سرطان در زنان یائسه دارد.
Mærsk Staunstrup دانشجوی دکتری شرکت Nordic Bioscience and ProScion در Herlev دانمارک و محقق این پژوهش گفت: این یافتهها، اولویتهای مدیریت وزن را برای زنان این گروه سنی، که مستعد افزایش چربی شکمی هستند، تغییر داده است.
نتایج این تحقیق در کنگرهی ESMO سال 2017 در مادرید ارائه گردید.
Staunstrup گفت: شاخص تودهی بدنی (BMI) و درصد چربی ممکن است معیارهای مناسبی برای ارزیابی خطر سرطان، نباشند زیرا این دو معیار بیانگر توزیع تودهی چربی در بدن نیستند، جلوگیری از چاقی بخش میانی و مرکزی بدن ممکن است بهترین روش محافظت در برابر سرطان باشد. این یافتهها حاصل مطالعهی مشاهدهای آیندهنگر و کوهورت the Prospective Epidemiologic Risk Factorاست که برای درک بهتر بیماریهای مرتبط با سن در زنان یائسه دانمارکی طراحی شده بود.
در این مطالعه از 5855 زن (با میانگین سنی 71 سال) در شروع تحقیق برای سنجش میزان چربی بدنی و توزیع آن، اسکن DXAتهیه شد، سپس این افراد به مدت 12 سال تحت نظارت قرار گرفتند.
811 مورد سرطان در این زنان، در مرکز ثبت ملی سرطان گزارش شده بود. این اطلاعات نشان داد که نسبت چربی شکمی به چربی محیطی یک عامل پیش بینی کنندهی مستقل برای تشخیص سرطان تا 12 سال بعد از شروع مطالعه است. نه BMI و نه در صد چربی، بیانگرخطر ابتلا به سرطان نبودند.
از این تعداد سرطان، 293 مورد سرطان سینه و تخمدان، 345 مورد سرطان ریه و دستگاه گوارش و 173 مورد شامل سایر انواع سرطان بود. با بررسی جزئیات در سرطانهای خاص و عوامل خطر، محققان نشان دادند که تنها سرطانهای ریه و دستگاه گوارش با کسر چربی شکمی بالا به چربی محیطی، ارتباط دارند. پس از کنترل سایر عوامل خطر سرطان از جمله سن بالاتر، درمان با روشهای جایگزینی هورمون و کشیدن سیگار، نسبت چربی به عنوان یک عامل خطر مستقل باقی ماند.
به طورکلی زنان سالخورده میتوانند از این اطلاعلات استفاده کنند زیرا با گذر از یائسگی توزیع چربی به سمت محدودهی تنه آغاز میشود، بنابراین زنان درسنین قبل از یائسگی باید به شیوهی زندگی خود توجه کنند و پزشکان باید با استفاده از این اطلاعات، گفتگوی پیشگیرانهای را با زنان درمعرض خطر بالای سرطان انجام دهند.
درحال حاضر، علاوه بر اسکنرهای DXA کل بدن که در اکثر بیمارستانها وجود دارد، اسکنرهای قابل حمل DXA بصورت تجاری عرضه شدهاند که امکان اسکن موضعی استخوان و چاقی را میدهند البته ممکن است این نوع از اسکنرها برای اندازهگیری چاقی مرکزی چندان قابل اعتماد نباشند.
دکتر Censi از بیمارستان Galliera در ژنوای ایتالیا درمورد این یافتهها، گفت: این مطالعه تایید مهمی بر نقش چاقی و بویژه مقاومت به انسولین به عنوان اتیولوژی چندین نوع سرطان است، درحالیکه پیش از این ارتباط چاقی با خطر سرطان مشخص شده است اما کشف ارتباط سرطان ریه با چاقی موضوع جدید و جالب توجهی است.
دکتر Censi توضیح داد: افزایش انسولین به دلیل مصرف بیش از حد کربوهیدراتهای ساده نظیر سیبزمینی، گندم، برنج و ذرت سبب تجمع چربی بویژه چربی احشایی و شکمی میشود همچنین انسولین اثرات مضری بر تولید هورمونها دارد و از سوی دیگر سلولهای چربی در بافت چربی سبب افزایش التهاب مزمن در کل بدن میشوند که یک فاکتور دیگر برای چندین نوع سرطان است.
این اطلاعات، امکان انجام اقداماتی را برای بیماران فراهم کرده است، علاوه بر کاهش چربی بوسیلهی رژیم غذایی و ورزش، برخی از داروهای دیابت نظیر متفورمین میتواند اثرات مضر انسولین را کاهش دهند و به پیشگیری از ابتلا به سرطان کمک کنند.
منبع:
www.sciencedaily.com/releases/2017/09/170910232520.htm